Triacastela Viva

A Xunta segue adiante co eólico que ameaza o Courel

2011-02-05T20:00:00.001+01:00

A Xunta segue adiante co eólico que ameaza o Courel

Autoriza o proxecto que permite inxectar no sistema eléctrico a enerxía do parque. O ICOMOS alerta do seu impacto sobre a paisaxe e o Camiño Francés.

Os ecoloxistas alertaron da máis que posible destrución dunha zona de alto valor natural incluída no LIC Ancares-Courel e esta fin de semana o Icomos (Consello Internacional de Monumentos e Sitios Históricos Artísticos), na súa condición de órgano asesor da Unesco, do seu impacto nun tramo do Camiño francés. O parque éolico da Serra do Oribio, dacabalo entre os concellos lucenses de Triacastela e Samos, está no punto de mira dende a súa aprobación por parte do Goberno galego en xullo de 2009. Mais a pesar de todas as reticencias, o Consello da Xunta declarou onte unha parte do parque –o proxecto LAT 132 kV Parque Eólico Serra do Oribio-Subestación Triacastela– de incidencia supramunicipal, polo que os planeamentos dos concellos lucenses terán que adaptarse ás determinacións contidas nel. Segundo asegurou a Xunta nun comunicado, este proxecto permitirá inxectar no sistema eléctrico a enerxía xerada polo parque eólico e “contribuirá á mellora da subministración e a avanzar no desenvolvemento das enerxías renovables en Galicia”.
Adxudicado a Fergo Galicia Vento S.G., a instalación contará con doce torres de 2 megawatts cada unha e situarase nunha das zonas máis protexidas do Courel.
Colectivos ecoloxistas e veciñais denunciaron no seu día o impacto visual e sobre o medio que terá esta infraestrutura, ademais das irregularidades detectadas na súa tramitación. Aínda que o ‘ok’ definitivo o recibiu da Xunta de Feijóo, o proceso comezou o 23 de xuño de 2005, cando a Xunta de Fraga sometía a información pública o parque para valorar o impacto ambiental e concluía o 12 de agosto de 2005 coa aprobación definitiva da declaración. Esta rapidez fixo que os colectivos denunciasen a situación, levando ó bipartito a paralizar a adxudicación ata a saída do Goberno.
O impacto sobre a zona foi corroborada esta fin de semana por unha delegación do Icomos –integrada por dous técnicos do ente un paisaxista externo– tras unha vista á zona. O presidente do comité científico internacional de itinerarios culturais da entidade, Víctor Fernández Salinas, mostrou a súa “preocupación” polo impacto desta instalación, de aí a súa chamada a buscar medidas que palíen esta máis que probable situación. Tras expresar a súa “grata” sorpresa polo excelente estado de conservación da contorna natural desa zona, asegurou que o parque é unha “posible ameaza” para a paisaxe e a ruta xacobea, na lista de bens patrimonio da humanidade dende hai 17 anos. Para o Icomos, este novo impacto podería provocar que o Camiño francés puidese perder esa condición.

http://www.galiciahoxe.com/vivir-hoxe-galicia/gh/a-xunta-segue-adiante-co-eolico-que-ameaza-o-courel/idEdicion-2011-02-04/idNoticia-636498/

Nota de prensa de SOS Courel

2010-01-30T20:48:00.000+01:00

Ante a inminente instalación do parque Eólico do Oribio, no espazo natural Ancares-Courel, en plena Rede Natura 2000, e no territorio Histórico do Camiño de Santiago, Dog 19 de xuño de 2007, non temos máis reme dio que denunciar de novo a desfachatez dos tres partidos parlamentarios, que se poñen de acordo sempre que se trata de detruír o Courel de xeito miserable.

A maiores podemos ver no anuncio anterior como se declara a compatibilidade con varias futuras concesións mineiras no mesmo espacio, afectando tamén a Rede Natura. Esta é parte da “Marabunda ambiental” na que están sumindo ao Courel, mentres se anuncia e apraza unha e outra vez o Parque Natural.

O eólico, enclavado entre Samos, Triacastela e Folgoso do Courel, no medio da mellor terra para gando vacún de carne de toda a Galiza, devaluará definitivamente a “etiqueta” deste produto e as propiedades dos veciños das aldeas afectadas

Este Parque E, instalarase a 2 quilómetro das terras de Teixeira do Courel, a aldea natal do alcalde de Folgoso do Courel, que supoñemos estará informado, aínda que non presentou alegacións.

Os viraventos xirarán a 1600 metros de altitude, e serán visibles dende Astorga ata o Pico Sacro. Os muíños coroaran a ” Devesa do Oribio” o mellor bosque de todo o Camiño de Santiago

A Declaración de Impacto Ambiental, foi aprobada polo Bipartito o 12 de agosto de 2005 e publicada no DOG de 16/11/2005

Detalles “graciosos” do documento anterior:

1.- Na pax. 6
3.- CONDICIÓNS ESPECÍFICAS

3.1. Sobre a integración paisaxística

1. Co fin de compensar a incidencia visual do parque eólico, adoptaranse as medidas compensatorias propostas polo promotor e consensuadas coa Dirección Xeral de Turismo, destacando as relativas ao pintado das torres dos aeroxeradores con motivos do Camiño de Santiago, implantación de pantallas vexetais naqueles puntos onde teña lugar o impacto visual da obra proxectada e adecuación dunha sala como aula didáctica da enerxía eólica, entre outras.

Coa pantalla vexetal, deberían entón tapar todo o Camiño, como mínimo dende o Cebreiro ata Portomarín.

2.-Na pax. 8
1. Tendo en conta que o parque eólico proxéctase no espazo denominado “Ancares-Courel”, declarado Zona de Especial Protección dos Valores Naturais polo Decreto 72/2004, do 2 de abril, e incluído na lista de lugares de importancia comunitaria LIC aprobada pola Decisión da Comisión de 7 de decembro de 2004, prestarase especial atención en non comprometer a persistencia dos hábitats naturais de interese comunitario presentes no polígono do parque, básicamente breixeiras secas europeas, asegurando o seu mantemento ou restablecemento nun estado de conservación favorable, tal como se establece na Directiva 92/43/CEE, relativa á conservación dos hábitats naturais e da flora e fauna silvestres.

En calquera caso, deberá corrixirse a afección prevista mediante a adopción dunha medida compensatoria consistente en aportar igual ou maior superficie que a afectada
2 polo proxecto, polo tanto igual ou maior que 67.098 m
. A parcela que se propoña deberá gardar ademais os seguintes requisitos:
Debe estar fóra do LIC pero contigua a este, co fin de compensar a superficie afectada polo proxecto. Debe ser unha parcela en couto redondo. Os hábitats que sustente deben compensar a superficie dos hábitats afectados, ou ben establecer as condicións para a súa adecuada implantación.

No apartado anterior autorizase, a apertura de outro furado na Rede Natura do Courel.

Fai poucos días consultadas as consellerías de Medio Ambiente e Industria, admitiron que este eólico íase instalar, porque ao iniciarse no Goberno “Fraga”, a empresa xa adquirira dereitos e si se rexeitaba, tiñan que indemnizar á empresa.

En todo caso tería que indemnizala a persoa ou persoas que se saltaron as leises. E o bipartito non pode disculparse, porque para entón estaban na oposición, con aceso a toda a información dende o inicio da tramitación ( ver directivas europeas sobre a participación do Público ).

Na tramitación da autorización da instalación deste Parque Eólico, ao noso entender, saltáronse varias disposicións europeas de obrigado cumprimento.

Por outra banda, non discutimos as bondades da enerxía eólica, pero non para instalar na Rede natura; Por exemplo, na Galiza só o 11% do territorio está protexido, na Comunidade de Madrid case o 40%, pero a maiores Madrid non instala eólica na súa Rede Natura, mentres a nosa Rede Natura produce parte da electricidade para esa Comunidade.

A maiores, a enerxía eólica que se produce na Galiza non substitúe a térmica, dándose o paradoxo de que estas térmicas multiplicarán a produción para rechear os paróns do vento.

La Xunta autoriza el parque eólico pese a ubicarse en "área protegida"

2009-10-28T20:54:00.000+01:00

S. OTERO - VIGO La Xunta ha autorizado el Proyecto Sectorial del Parque Eólico de Serra do Oribio (Triacastela-Samos) pese a estar ubicado en el LIC (Lugar de Interés Comunitario) Ancares-Courel.
Tal y como informó ayer la asociación ecologista Adega, el Diario Oficial de Galicia (DOG) del 16 de julio publicó la aprobación definitiva por parte del Consello de la Xunta (28 de mayo) de este proyecto, paralizado desde julio de 2005. "Con este acuerdo, la política de conservación de espacios naturales y la política eólica vuelve a estar sometida a los intereses del negocio eléctrico y resulta injusto que en este caso se haya tramitado con toda celeridad", argumenta la asociación ecologista, que ya ha presentado un recurso de alzada para que "se revise todo el procedimiento administrativo". "La declaración de impacto ambiental no tiene adecuadamente en cuenta que el parque está ubicado en un LIC de la Red Natura", insiste Adega.
Tras la paralización durante la etapa del bipartito, la Dirección Xeral de Industria ha aprobado las instalaciones de este parque eólico perteneciente a Fergo Galicia Vento S.L; una instalación que tendrá 24 megavatios: 12 torres de 2 megavatios cada una. Adega asegura que la Declaración de Impacto Ambiental fue tramitada con una "inaudita celeridad" teniendo en cuenta que este tipo de procedimiento tarda más de un año en hacerse efectivo. El parque eólico se ubica en un LIC de la Red Natura que, además, ha iniciado los trámites para convertirse en parque natural.
Por su parte, el presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, aseguró ayer en referencia a la revisión del concurso eólico que la Admininstración "está evaluando para comprobar la legalidad jurídica de las adjudicaciones provisionales".
"Hay que comprobar la legalidad y después cumplir con los intereses de Galicia. La asesoría jurídica estudia los más de cincuenta recursos recibidos, muchos son amplios y complejos. En las próximas semanas, la asesoría jurídica elevará al Gobierno el dictamen sobre la legalidad o no de las adjudicaciones provisionales", explicó ayer el presidente, que evitó pronunciarse "mientras tanto" sobre si se derogará o no el concuso eólico tras la gestión del bipartito.

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009072100_4_350620__Galicia-Xunta-autoriza-parque-eolico-Ancares-pese-ubicarse-area-protegida

Energía eólica: pelotazo eólico

2009-08-28T05:53:00.001+02:00

La Voz de Galicia, 05 de enero del 2005

JAVIER GUITIÁN

A LOS QUE no somos especialistas en el tema siempre nos ha sorprendido que un país como Galicia, a la cola de Europa en la mayoría de los indicadores sociales, ambientales, etcétera, ocupe una posición destacada en el campo de la energía eólica. Desde mi ignorancia, siempre pensé que simplemente se trataba de la ausencia de un modelo energético para el país que posibilitaba a determinadas empresas el hacer negocio al amparo de las subvenciones públicas; sin embargo, ha sido un interesante reportaje publicado en la sección de Economía de La Voz de Galicia (martes 7 de diciembre) el que, creo, me lo ha aclarado de forma definitiva.

Vamos a ver si lo he entendido. Una empresa con un capital social de 3.000 euros (500.000 pesetas) constituida por personas sin relación previa con el sector energético consigue la adjudicación, pongamos por caso, de 10 megavatios. Inmediatamente pone la concesión en el mercado y obtiene 1,3 millones de euros por megavatio, es decir 13 millones de euros. Pero es que además, detalle menor, se han colado 455 megavatios de más! ¿A que la inversión es buena? Eso no me lo da mi banco!

La cuestión no es baladí porque además de explicar el origen de la nueva «religión eólica» contribuye a aclarar algunas cuestiones ambientales que siempre me han preocupado. En primer lugar, nunca he entendido por que individuos, empresas o sectores de la administración que se han caracterizado por su desprecio más absoluto al medio ambiente abrazan repentinamente el credo de las energías alternativas y repiten los nuevos mandamientos acerca del efecto invernadero, el calentamiento global, la conservación de la biodiversidad, etcétera En segundo lugar, la cuestión me aclara por qué evaluaciones de impacto ambiental con un nivel científico propio de un concursante de Gran Hermano superan sin problema los controles ambientales en nuestra comunidad. No importa que ignoren los efectos de los parques eólicos sobre la flora, la fauna, el paisaje, tampoco el efecto multiplicador de la instalación próxima de muchos de ellos, todo vale por las energías limpias.

Me dirán que me opongo al desarrollo de energías alternativas, que critico a las empresas que invierten en el desarrollo de nuevas tecnologías y que pongo en peligro puestos de trabajo. Pues no, no es eso. De lo que se trata es de que todo el mundo sabe lo que pasa con las concesiones, de que la administración conoce los daños ambientales causados por muchos parques y de que, como otras veces, no se hace nada. Se trata simplemente de un pelotazo, eólico, alternativo, limpio, pero pelotazo al fin y al cabo.

En fin, como siempre la noticia tiene un lado bueno que es necesario subrayar para no caer en el pesimismo. Cualquier persona puede hacerse rica en Galicia en poco tiempo, si tiene buenas relaciones, aunque el megavatio le suene a nombre de discoteca y se lleve por delante alguna planta endémica, turbera, etc. Tendremos que aceptarlo pero, por favor, basta ya de vendernos la preocupación por la conservación del medio ambiente y acercaros a pasear por la sierra de A Gañidoira: es lo más parecido que he visto a un moderno vía crucis.

El Oribio, majestuoso se alza ante nosotros

2009-08-05T12:04:00.002+02:00

Una frase que identifica al monte Oribio en el núcleo de relaciones del veterinario José Antonio Carril (Totono) y su ámbito familiar y profesional es la siguiente: “El Oribio, majestuoso se alza ante nosotros”.

Criado desde pequeño en el Ayuntamiento de Triacastela, concello que mi padre atendía como cirujano, morando entre la parroquia de Lamas y Vilavella; amante y defensor de la naturaleza y defensor de su aprovechamiento sostenible como las actividades cinegéticas que aprendí y empecé a practicar en estos montes de la montaña lucense de la mano de mi padre, Dr. Carril, de Abel de Carronzo (d.e.p.) y de Manolo de Calledapedra. Estudié la carrera de veterinaria porque tenía una ilusión: la de ejercer esta bonita profesión entre los ganaderos de Triacastela donde ya contaba con numerosos amigos, ilusión que pude ver cumplida y que se realizó durante 10 maravillosos años donde se consagró mi amor por estas tierras y mi implicación con sus gentes y sus quehaceres afincándome en el pueblo de Vilar y empadronándome como un vecino más. Aquí desarrollé mi actividad profesional, como veterinario clínico, intentando mejorar las rentas agrarias de mis clientes y aquí fundé, junto con otros amigos y vecinos de Fompernal, de Meizarán, Lamas y Vilar, la Asociación Gallega de Criadores de la Raza Porcina Celta (ASOPORCEL), que hoy cuenta con 267 socios y que sus actividades se centran en la explotación natural de recursos autóctonos y naturales basados en el aprovechamiento sostenible y respetuoso con el medio ambiente.

Por todo esto, me siento conocedor, me siento susceptible, dolido y pesaroso y me siento apto y cualificado para opinar acerca de la masacre que se quiere hacer con el Parque Eólico que se pretende plantar e implantar en la cima de este nuestro Monte Oribio, que majestuoso se alza ante nosotros.

El Monte Oribio es una de las maravillas que poseemos los gallegos en la montaña lucense. Eso lo pude comprobar durante muchos años que ejercí de anfitrión de numerosas visitas de amistades de distintas partes del Mundo, que siempre marchaban impresionados de la magia que se desprendía del Monte Oribio. Yo siempre digo que si esto estuviese en Cataluña, en Cantabria u otra parte, ya le hubiesen extraído el beneficio turístico que se merecía, sin haberle perjudicado.

Cuando los peregrinos bajan hacia Triacastela, haciendo el Camino de Santiago, la primera impresión es la que les ofrece el Oribio y su gran majestuosidad, impresión en sus retinas que nunca se escapará de sus memorias y que les dejará para siempre un recuerdo de Triacastela (a lo largo y bonito de toda la grandeza del Camino, que es mucha en otras localidades gallegas o no).

Ya bastante daño se le ha hecho: desde el olvido de un Camino Real que desfilaba por sus tierras, a Casa das Neves (de ladrones de cabecera que se asentaban en su falda), pasando por el abandono de la actividad agraria en sus laderas, lo que implicó una pérdida de biodiversidad de flora y fauna, como ocurrió con la Perdiz Pardilla (Perdix perdix), Charra, como se le decía en Triacastela y que yo, personalmente, tengo avistado en mis correrías por la cima del Monte Oribio.

El Monte Oribio se adaptó a las nuevas actuaciones y modificó su aspecto natural, adornándose de monte y arbolado autóctono, el cual le da su actual aspecto de monte rebelde y mágico y lo que cautiva el corazón y el intelecto de numerosos admiradores que se acercan a disfrutar de sus vistas.

A mi modesto entender, el modo de proceder con esta grandeza paraje natural debería ser con otro enfoque diferente al de causarle un impacto visual, auditivo y de agresión directa a la flora y fauna que allí se asientan. Los posibles efectos de un proyecto eólico en el medio ambiente deben ser analizados con la realización de un estudio de impacto ambiental. En principio, las zonas naturales protegidas deberían quedar al margen del desarrollo de la energía eólica. Según los expertos, cuanto mayor calidad ecológica posea el territorio a implantar un parque eólico, mayor destrozo y mayor impacto se le crea, caso que ocurre con este monte lucense.

El Monte Oribio, que majestuoso se alza ante nosotros, no se merece esto. Pensemos en otro tipo de aprovechamiento sostenible y yo me brindo a ello, con estas letras que deseo que sirvan de carta de adhesión a favor de su conservación natural.

Firmado,

José Antonio Carril González-Barros Coordinador de ASOPORCEL y amante de Triacastela

Comunicado da Asociación Mulleres Rurais Tres Castros

2009-07-29T10:46:00.001+02:00

Parécenos unha inxusticia mui grande que se instale un parque eólico exactamente no Camiño Real, que transcurre polo cimo do monte Oribio e ten a súa orixe nuha calzada romana, arruinando a paisaxe dunha das etapas máis fermosas do Camiño de Santiago, que está totalmente protexido, o que vai afectar negativamente os intereses socioeconómicos do concello.

Polo tanto opoñémonos rotundamente á súa instalación.

María Isabel Fontal Pérez. Presidenta da asociación.

Comunicado da Asociación Socio-Cultural O Iribio

2009-07-20T23:34:00.002+02:00

COMUNICADO EN DEFENSA DA SERRA DO IRIBIO

Triacastela, a 20 de Xullo de 2009

O pasado xoves, día 16 de Xullo, ven de se publicar no DOG a resolución pola que se aproba definitivamente o proxecto sectorial de incidencia supramunicipal do «Parque Eólico Oribio», nos concellos de Triacastela e Samos.

Desde a Asociación Socio-Cultural «O Iribio» manifestar a nosa máis absoluta e rotunda OPOSICIÓN este atentado contra a nosa terra e o noso futuro::

1
É UNHA AGRESIÓN IRREVERSÍBEL AO MEDIO AMBIENTE. Este parque eólico está situado na Rede Natura 2000, rede de espazos naturais protexidos no ámbito da Unión Europea creada en virtude da Directiva 92/43/CEE, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres, coñecida como Directiva Hábitats, co gallo de salvagardar os espazos naturais máis representativos da diversidade de hábitats e especies de Europa. Evidentemente este parque é unha actividade INCOMPATÍBEL coa Rede Natura.

O obxectivo global da Directiva Hábitats, é “contribuír a garantir a biodiversidade mediante a conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres no territorio europeo dos Estados membros”. Para o cumprimento deste obxectivo global, a Directiva está estruturada en dous grandes obxectivos máis concretos: a creación da rede Natura 2000 e o sistema de protección global das especies.

A Directiva Hábitats crea a rede ecolóxica europea coherente de zonas especiais de conservación. Esta rede de lugares terá que garantir o mantemento (ou o restablecemento) nun estado de conservación favorabel dos tipos de hábitats naturais e dos hábitats das especies na súa área de distribución natural dentro do da Unión Europea.

A Xunta de Galiza, mediante o Decreto 72/2004 tamén declarou a todos os espazos naturais dentro dun LIC baixo a figura de Zonas de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN), incluindoos desta forma na Rede Galega de Espazos Protexidos segundo o estabelecido na Lei 9/2001 da conservación da natureza de Galiza. Esta declaración implica estes espazos deberán contar cun Plano de Conservación.

Os valiosos hábitats existentes nas áreas ocupadas polo eólico ainda non contan con un estudo detallado, porén o LIC enteiro está afectado por un Plano de Ordenación dos Recursos Naturais (PORN) que os está a estudar en profundidade, e que legalmente impide calquer actividade que poda modificalos mentras non se finalice a elaboración deste plano.

A propia documentación aportada pola empresa na sua solicitude recoñece que afectan seriamente a 4 hábitats e contabilizan na zona ocupada polo parque eólico mais 30 especies ameazadas reguladas legalmente con diversos graus de protección.

A autorización deste parque eólico neste lugar contradice todas as medidas de protección da natureza, e de levarse a cabo destruirá un patrimonio natural que se perderá para sempre, privando as futuras xeracións do uso do seu valor.

2
É UNHA AGRESIÓN AO PATRIMONIO MATERIAL E INMATERIAL DO CAMIÑO DE SANTIAGO, nunha das serras máis emblemáticas dun camiño declarado Ben de Interese Cultural (desde 1962), Primeiro Itinerario Cultural Europeo (desde 1987) e Patrimonio Cultural da Humanidade (desde 1993), estando este parque localizado totalmente na súa área de protección e cun impacto paisaxístico fulminante.

Os aeroxeneradores incluidos de uns 100 m de altura están proxectados no cimo dunha montaña de 1.440 m de altitude e serán visíbeis desde o Bierzo ou Lugo capital. O impacto visual afectará a enormes áreas do territorio e malamente se poderá minimizar “decorando os muiños con motivos xacobeos” “plantando vexetación para tapar as vistas”como rezan as insultantes medidas correctoras propostas pola administración.

3
É UNHA AGRESIÓN AO PATRIMONIO ARQUEOLÓXICO E HISTORICO DO «CAMIÑO REAL» que transcurre pola cresta do monte e sobre o que se situarán literalmente os aeroxeneradores. Este camiño medieval ten as súas orixes na época romana, e nel atópanse neveiros e restos arqueolóxicos ainda por evaluar, nunha zona da Galiza onde se están facendo espectaculares achádegos.

O parque eólico foi autorizado sen o mais mínimo estudo ou calquer sensibilidade no referente ao patrimonio arqueolóxico, malia que os expertos alertan do seu elevado interese.

O Camiño Real é ademais unha ruta de sendeirismo que ao caracter histórico se lle suman unhas impresionantes vistas e o disfrute de espazos naturais exclusivos, polo que as suas posibilidades de explotación para o ecoturismo outorganlle un grandísimo valor.

4
É UNHA AGRESIÓN AO DESENVOLVIMENTO SOCIOECONÓMICO DOS CONCELLOS AFECTADOS , onde non aporta ningún posto de traballo directo nin indirecto, no entanto perxudica seriamente a economía complementaria da agricultura predominante ligada ao turismo rural e xacobeo, que é a única que medra positivamente nestes concellos.

Resulta contradictorio investir en desenvolvimento rural, en promoción do Camiño de Santiago, subvencións e programas con fondos comunitarios como o Leader+, LIFE+, etc, fondos para a conservación da natureza, cando despois se introduce un parque eólico incompatiblel coa lóxica destes investimentos e que bota por terra todo o esforzo público e privado de desenvolvimento en concellos onde o principal problema é a alarmante perda de povoación e a emigración a vilas próximas debido as poucas alternativas económicas a unha agricultura en crise.

5
É UN INSULTO Á LEXISLACIÓN E PROCEDIMENTOS ADMINISTRATIVOS sendo unha sucesión de irregularidades desde o inicio da sua tramitación en 2004 onde se lle concedeu como FAVORÁBEL unha Declaración de Impacto Ambiental con todo tipo de erros de fondo e forma. Unha Declaración de Impacto Ambiental é un complexo informe que require unha serie de informes previos de outras consellarias e organismos, ausentes neste caso, e cuxa tramitación require case dous anos. A Declaración de Impacto Ambiental para este parque foi elaborada NO ESPECTACULAR PRAZO DUN MÉS, co governo Fraga en funcións despois de perder as elecións e foi asinada polo Director Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental o DIA ANTES DO SEU CESAMENTO, que deu o visto bo a un expediente chapuceiro e cheo de erros e no que faltaban importantes informes e estudos previos. Ademais, claro, de “pechar os ollos” diante do verdadeiro impacto que este parque produce.

6
É UN INSULTO AOS VECIÑOS aos que se lles negan permisos para actividades demostradamente sostíbeis dentro da Rede Natura para logo autorizar algo tan agresivo como este parque eólico.

Impidese a construcción dun simple galpón polo “impacto” que ten no Camiño de Santiago, desde o que a maioria das veces nen se ve, e logo autorízanse muiños que se ven a 80 Km.

Negase o permiso para ampliar as instalacións a un veciño emprendedor que ten a única fábrica galega de instalacións deportivas, actividade totalmente sostíbel e compatibel coa conservación da natureza e do patrimonio, e que pretende empregar a 100 persoas da zona, e o mesmo tempo autorizase unha actividade incompatibel e que non emprega a ninguén.

7
É UN PRECEDENTE para novas concesións en espazos protexidos, que realmente é o que busca este parque de dubidosa rendabilidade, que principalmente pretende abrir as portas a construcción masiva deles nos espazos protexidos das serras orientais.

Polos motivos anteriormente expostos, a Asociación Socio-Cultural O iribio iniciou xa accións para impedir a construcción deste parque eólico.

Presentamos xa un recurso de reposición á licenza municipal de obras no Concello de Triacastela ao detectarmos diversas iregularidades que consideramos que a anulan.
Nos próximos dias formalizaremos tamén un recurso de reposición perante a Xunta, e imos levar este tema aos tribunais se a administración non rectifica na sua neglixencia.

Paralelamente iniciaremos charlas informativas nos próximos días nos concellos afectados, onde explicaremos pormenorizadamente os problemas que este parque ocasionará aos veciños e as alternativas de futuro que o parque nos impide. Estas charlas estarán abertas a todo o mundo e tentaremos fomentar un debate constructivo, onde terán voz todos os asistentes. Trataremos de implicar aos colectivos afectados de forma mais directa como son as comunidades de montes e o sector hostaleiro.

Nesta semana botará a andar tamén unha campaña de recollida de sinaturas baixo o lema «O Iribio: outro futuro, que non o leve o vento!» que lle serán entregadas á administración esixindo a paralisación desta barbaridade.

Procuraremos sensibilizar e movilizar a todas cantas presoas podamos porque queremos que o futuro sexa algo diferente da depredación, destrucción e desertificación social do rural.

É un parque eólico a única alternativa económica?

2009-06-22T19:23:00.004+02:00

O parque eólico do Iribio, non só é un atentado ambiental, tamén vai contra o futuro socioeconómico do Concello de Triacastela. Os gaños para os habitantes non son nada comparado coas perdas PARA SEMPRE que vai ocasionar. As potencialidades económicas de Triacastela son outras, e con beneficios a longo -medio prazo bastante maiores:

Reclamo turístico

A rede natura 2000 é un bon reclamo para o turismo rural. Actualmente xa son muitas as casas de turismo rural e axencias de viaxes que utilizan como reclamo a localización dentro dun LIC. O turismo sostíbel axuda ao arraigo da povoación, á promoción socioeconómica de zonas desfavorecidas e á creación de emprego. Zonas como Somiedo (Asturias) reflotaron así a sua economía local e cambiaron a tendencia demográfica negativa que tiñan as aldeas da zona.

Este tipo de actividade turística é totalmente compatíbel con outras actividades económicas, permitindo un aumento da renda e diversificación económica. Se a actividade económica é única, que acontece se vai mal? A diversificación permite unha maior seguridade nos negócios.

Ademais, este tipo de actividade, demanda outras actividades secundárias: sector da supermercados, panaderías, carnicerías, transporte,... A existencia deste tipo de servizos benefician a todos os habitantes da zona.

Axudas aos agricultores e gandeiros

A Rede Natura supón unha grande oportunidade para a recepción de certas axudas de desenvolvimento rural, como as agroambientais ou as destinadas a inversións non productivas, que complementan a renda dos agricultores e gandeiros mais desfavorecidos.

A UE considera a agricultura tradicional desas áreas como parte dos hábitats e ecosistemas a protexer, polo que tamén pasa a ser obxeto de protección.

Os pequenos productores, non competitivos frente a explotacións intensivas de grande tamaño, poden ver compensados a súa falta de competividade mediante subvencións.

Ao mesmo tempo, a PAC está sendo reformada e van ser rebaixadas ou até eliminadas as axudas a agricultura que a UE veu dando desde o ano 85. Estar na Rede Natura 2000 é un seguro frente á desaparición das subvencións europeas.

Ser prioritária á hora de obter finaciación LIFE

O programa LIFE+ da Unión Europea destinará 2.143.409.000 euros para o período comprendido entre el 1 de xaneiro de 2007 e o 31 de decembro de 2013 para proxectos de desenvolvimento sostíbel. Os proxectos en áreas da Rede Natura 2000 pasan automaticamente a ser preferenciais na obención destes fondos.

Revalorización da propiedade

A calidade de vida de vivir en espazos naturais privilexiados muitas veces non é apreciada polos seus habitantes, que "obvian" o que sempre tiveron e incluso os desprecian por unha falsa asociación rural = pobreza, urbano = riqueza. Non obstante, non toda a xente pensa así, e a valoración por persoas urbanas que desexan fuxir da cidade é a inversa. O valor de vivir no rural, permanente ou temporalmente, é un valor en alza.

Vivendas hoxe abandonadas, son un reclamo para outras persoas que desexan rehabilitá-las para uso residencial ou para explotar as posibilidades económicas de ter un negócio nestes espazos naturais.

A nova Xunta confirma a ilegalidade

2009-06-02T22:05:00.014+02:00

O novo governo da Xunta aprova a desfeita e anuncia un planeamento urbanístico acorde con ela. A Dirección Xeral de Urbanismo no anterior governo bipartito emitiu un INFORME PREVIO Á APROBACIÓN INICIAL DO PLAN XERAL DE ORDENACIÓN MUNICIPAL DO CONCELLO DE TRIACASTELA onde o bota abaixo o PXOM proposto por deficiéncias na liña de ser pouco protector co entorno sendo esta a principal potencialidade do concello:

(Fragmento do informe)

«O Concello de Triacastela dispón de dúas potencialidades que o PXOM debe atender coa máxima atención: a presenza do Camiño de Santiago e a vinculación co espazo natural Ancares-Courel. Estas dúas cuestións, xunto coa realidade socioeconómica do Concello, deben ser as guías para procurar un plan xeral que instrumente as mellores condicións para o desenvolvemento sostible de Triacastela, de acordo cos principios da Lei 9/2002. O anterior debe traducirse nun plan que aproveite ao máximo as potencialidades, pero mediante propostas que non as comprometa nin as deteriore, senón ao contrario, que as preserve e as potencie. Como se detallará de seguido, varios dos contidos do PXOM que se somete a informe non responden a este criterio:

· Un 34% da superficie do concello atópase integrado no espazo natural Ancares-Courel, declarado zona de especial protección dos valores naturais polo Decreto 72/2004, do 2 de abril. Sen embargo, unha grande parte do crecemento que o plan propón para este concello desenvólvese nesta zona, incluíndo os solos urbanizables e as áreas de expansión de diversos núcleos rurais, cando como se detallou anteriormente tales previsións de crecemento non resultan xustificadamente necesarias, e en calquera caso existirían solucións alternativas que non afectasen ao espazo natural.

· No ámbito concreto de Triacastela e o seu contorno, o PXOM semella non considerar os valores paisaxísticos e naturais das terras situadas ao sur do núcleo, vencelladas ao río Ribeira e en menor medida ao río Oribio, co telón de fondo dos montes e o valor das sendas e camiños existentes. De feito, proponse nesta zona (incluida no espazo natural Ancares-Courel como xa se dixo), a delimitación de dous ámbitos de solo urbanizable, artellados por medio dun vial de 16 metros de sección que se aproxima cara ao río.

· O Camiño de Santiago percorre todo o territorio municipal de este a oeste, atravesando varias parroquias do concello, ademais do núcleo principal de Triacastela. Non obstante, o plan xeral non propón ningún tipo de medidas para preservalo e potencialo.»

.. entre outras muitas medidas. O informe completo pode ver-se nesta ligazón . A lexislación urbanística destapa os confictos, ilegalidades e incompatibilidades legais da construcción deste parque eólico nesta zona natural, e ademais os efectos socieconómicos gravemente desfavorábeis para Triacastela a medio e longo prazo. O día 29 de maio saiu esta notícia acerca de como van salvar determinados atrancos legais por entrar a Consellaria de Indústria en conflicto con lexislación a ter en conta por outras consellarias:

Notícia aparecida en Ecoticias.com o dia 29/05/2009:

Nuevos parques eólicos en Lugo

Mediante este acuerdo, los planeamientos urbanísticos de los cinco municipios lucenses afectados quedarán vinculados a las determinaciones contenidas en el proyecto sectorial que se aprueba.

El Consello de la Xunta aprobó este jueves, a petición de la Consellería de Economía e Industria, los proyectos de dos nuevos parques eólicos en la provincia de Lugo, que serán tramitados como proyectos sectoriales de incidencia supramunicipal Se trata de los parques de Serra de Oribio, en los municipios de Samos y Triacastela, y el de Alto do Seixal (Farrapa I, fase II), que abarca zonas de los municipios de Abadín, Mondoñedo y A Pastoriza.

Mediante este acuerdo, los planeamientos urbanísticos de los cinco municipios lucenses afectados quedarán vinculados a las determinaciones contenidas en el proyecto sectorial que se aprueba.

El parque eólico Serra de Oribio está promovido por Gamesa Fergo Galicia Vento S.L., y cuenta con una potencia máxima de 25 megavatios. El parque abarca 12 aerogeneradores de 2.000 kilovatios de potencia nominal unitaria, que cuentan con un diámetro de rotor de 86,6 metros y una altura de torre de 78 metros. El presupuesto total asciende a 19,47 millones de euros.

El parque de Alto do Seixal está promovido por Gamesa Energía S.A. y cuenta con una potencia máxima de 30 megavatios. Abarca 15 aerogeneradores de idénticas características a los del anterior. La producción neta anual estimada se acerca a los 95.000 megavatios/hora por año.

El presupuesto total de este parque eólico supera los 22 millones de euros, y el parque contará con 15 centros de transformación y líneas de media tensión subterráneas para la evacuación de energía.

...e por cuanto venderías a teu pai?

2009-06-02T16:49:00.006+02:00

Os veciños, só coa información que lles dá a empresa e demostrando unha total ignoráncia e incapacidade de negociación, aceptan gratamente o parque eólico con cuatro euros na mao sen saber o que están firmando. Triacastela, igual que o resto de Galiza, vende-se, e ben barato!

Artigo publicado en EL PAÍS

El viento tiene un precio en Triacastela

Un parque eólico coronará el monte Oribio y los vecinos cobrarán por la sombra de los molinos

SILVIA R. PONTEVEDRA - Santiago - 13/02/2009

Desde la cumbre nevada del Oribio, en días despejados, se pueden ver los montes de Asturias, y los de Portugal, con Cabeza de Manzaneda a medio camino. Desde lo alto del Oribio se otean sin dificultad las chimeneas de As Pontes y los molinos de 14 parques eólicos. En la carretera, Quintana saluda desde las farolas: "A túa forza move este país"

Aún con Fraga en Monte Pío, la Xunta aprobó conceder a la empresa Fergo Galicia, SL, la instalación y explotación de 12 aerogeneradores, cada uno de ellos de 2 megavatios de potencia y 78 metros de altura a lo largo de la larga cima de esta montaña de Triacastela. A pesar de las alegaciones de varios colectivos de ecologistas y parapentistas, con el bipartito los trámites siguieron adelante. Ningún partido se planteó echar el freno al asunto pese a que el Oribio tiene miñatos y es paso de lobos; esconde cuevas y unas neveras romanas más antiguas que la muralla de Lugo; forma parte de la Red Natura y está previsto que entre en los límites del futuro parque natural Ancares-Courel. Una de las orografías más impresionantes, donde se concentra la mayor biodiversidad de Galicia, se va a convertir en parque eólico para desgracia de vecinos como la cesteira Lola Tourón y Pedro O Canta, que monta mítines anti eólicos en su restaurante Río. Ellos anteponen el paisaje de su vida a un dinero que no compensa los destrozos.

Un día que la tecedeira Cecilia Carballo le protestó al conselleiro de Innovación e Industria, Fernando Blanco, le sugirió una alternativa: "¿Qué prefieres, un parque eólico o una central nuclear?". Para amortiguar el "impacto visual", como el monte acompaña durante un buen trecho a los peregrinos del Camiño Francés, la Xunta ha aplaudido una propuesta que plantea decorar los aerogeneradores con motivos jacobeos. Actualmente se tramita el plan sectorial, y la semana pasada llegó a Triacastela el visto bueno de Medio Rural para que se construya el parque en terreno rústico.

Entre 2005 y 2007, por las seis aldeas propietarias de la sierra del Oribio (Abradelo, Pasantes, Gundriz, Carqueixeda, Queixadoiro y Santa Mariña) pasó incontables veces un representante de la empresa. Hubo "mucha presión", aseguran los vecinos, y en el caso de Carqueixeda, como no se llegaba a un acuerdo, acabó presentándose en el remoto lugar "uno de los jefes de la empresa". Al final también firmaron, "porque no había opción: aquello era sí o sí. Desde el principio, a los vecinos de los seis pueblos nos dijeron que o alquilábamos los terrenos o nos los expropiaban", explica Félix de Carqueixeda.

Por ser la última que entró en el pacto, esta aldea de cinco vecinos, donde viven muchos más perros que personas, es la única que aún no ha cobrado. Fergo Galicia les debe 6.000 euros por el paso de un vial por sus terrenos y el primer pago del arrendamiento de una parcela afectada por un molino. Sobre esta finca no va a levantarse ningún aerogenerador, solamente va a caer su sombra a algunas horas del día. Pero, en el negocio eólico, esto también se paga. "Por sombra de molino, 900 euros al año", cuenta Félix con una sonrisa de oreja a oreja, "y esto durante el medio siglo de vigencia del contrato. Es una miseria, pero así no nos expropian".

A los que sí les caen molinos sobre el terreno, por cada aparato van a cobrar anualmente 4.510 euros. En la primera reunión, Fergo Galicia sólo les ofreció 3.006. Un vecino de la aldea de Santa Mariña daba saltos de alegría: "Esto es una maravilla, aquí en la vida había bajado un peso del monte". Y muchos compartieron ese sentimiento, porque, total, ahí arriba, a 1.443 metros sobre el nivel del mar, ni las vacas llevaban.

Pero la mole del Oribio tiene muchos dueños. Y José Manuel Celeiro, secretario de la comunidad de Queixadoiro, convenció a todos de que aquello estaba "mal pagado". Debía de tener razón, porque consiguieron 1.500 euros a mayores. Ahora, Celeiro piensa que aún podían haber rascado más, y se ha informado de que la empresa que amenazaba con expropiarles no podría haberlo hecho si la mayoría de los vecinos no se ponen de acuerdo para ceder los terrenos: "Porque, en los parques, la Xunta expropia el 40% sólo si el 60% firman el contrato por las buenas".

Pero ya no hay vuelta atrás. Y, por ejemplo, la aldea de Queixadoiro (9 vecinos, 26 habitantes) va a cobrar 6.000 euros al año por alquilar a Fergo Galicia un terreno "que coge parte de varios molinos". Lo malo, dice Celeiro, es que echó cuentas: "Y si repartimos el dinero entre todos, como quieren mis vecinos, el 60% se lo lleva Hacienda". Para que se quede en el pueblo el 100% de la renta que van a obtener del monte "hay que invertirlo todo en obra social, escuelas, caminos, la iglesia y cosas así". Pero en Queixadoiro, al secretario se le rebotan todos cuando plantea tal cosa. "Es tan poco lo que se va a llevar cada uno que no me queda pena ninguna si al final se tuerce la cosa y no llegan los molinos", confiesa Celeiro volviendo los ojos hacia la montaña.

"De todas formas, si al final no se hace, aquí que no vengan a por la primera mensualidad", advierte Pedro, O Lute de Pasantes. "En mi pueblo ya nos ventilamos toda la pasta, toda enterita, en las fiestas".

Fotos no inverno

2009-02-02T21:21:00.000+01:00

Parque eólico do Iribio: Quercus Eolicus

2009-02-01T00:00:00.001+01:00

Quercus Eolicus
Espécie autóctona galega, de caracter robusto, porte maxestuoso, que pode superar unha altura de 150 metros. Presenta un tronco recto e oco de cor braca, unha dura cortiza, e unha única folla verticilada composta normalmente por tres foliolos, tamen de cor branca. Presenta longas raices subterráneas que buscan subestacións ou liñas de alta tensión. Nunca florece, sendo un auténtico mistério a forma de reproducción desta curiosa árbore xigante.

Prospera nos máis valiosos hábitats galegos, independentemente da altitude. Ainda que busca os cumios de fermosas montañas, tamén se reproduce á beira do mar, ou en calquera lugar venteado. Presenta unha grande capacidade de adaptación a un medio caciquil e unha excelente capacidade reproductiva, polo que aspira a desprazar ao mesmísimo eucalipto, a outra espécie xenuinamente galega. Ao igual que o eucalipto, as suas agrupacións (denominadas comunmente parques aólicos) son consideradas por moitos estudiosos unha praga, ainda que os seus defensores ven nela o progreso e o futuro de Galiza.

Os mellores exemplares poden-se atopar nas paisaxes galegas mais belas, pasando a ser un elemento identatário da nosa cultura e un símbolo do profundo amor e respeto ao noso país. Por este motivo a Xunta, fomenta enérxicamente a reforestación con esta espécie nos espazos protexidos da Rede Natura, xa sexan os Lugares de Importancia Comunitaria (LIC), Zonas de Especial Protección para Aves (ZEPA), Zonas de Especial Protección dos Valores Naturais ou calquera outro espazo natural digno de protexer. Actualmente hai proxectados 150 novos parques aólicos aprovados ou en fase de aprovación de aqui ao 2010.

Esta espécie realmente é foránea, non obstante é considerada unha especie autóctona atendendo as peculiaridades das suas agrupacións que presenta no noso território, únicas en todo o mundo, tanto pola súa localización como polo número de exemplares. Foi introducida na Galiza e adaptada á forma galega de facer as cousas polo governo do ilustre Manuel Fraga Iribarne, ora ben, o mérito da difusión e da política de reforestación actual non se lle debe quitar a don Fernando Blanco, quen en só 3 anos vai camiño de superar ampliamente aos seus antecesores.

Pero agora chega de novo o partido de Alberto Núñez Feijóo despois de anos na oposición onde lle instaban a Touriño que explicase se era "razoábel que o 43% das adxudicacións (de plantación de Quercus Eólicus) se sitúen en zonas de protección, como a Rede Natura".

Agora que están no governo cal será a sua postura?

Fotos no outono

2009-01-02T21:29:00.000+01:00

Neste monte atopan-se ecosistemas con fauna e flora autóctonas únicas en todo o território galego.

Galería 1

2009-01-01T17:42:00.000+01:00

Sopran ventos contrarios na altura

2008-12-25T17:59:00.000+01:00

¡Cal as nubes no espazo sin límites
errantes voltexan!
Unhas son brancas,
outras son negras;
unhas, pombas sin fel me parecen,
despiden outras
luz de centela...

Sopran ventos contrarios na altura
i á desbandada,
van levándoas sin orden nin tino,
nin en sei pra onde,
nin sei por que causa.

Van levándoas, cal levan os anos
os nosos ensoños
i a nosa esperanza.

Rosalía de Castro

2007-08-10T21:13:00.001+02:00

O VELLO PROBLEMA

2007-08-09T17:25:00.000+02:00

A fináis dos anos 70 en a empresa Cementos Cosmos SA, abriu unha explotación a ceo aberto de caliza para a sua fábrica de cemento en Oural (Sarria). Anos antes, conseguiron obter os permisos necesarios nun consello de ministros do franquismo, co dictador xa agonizante, e onde se lles deu a capacidade de expropiación forzosa, de forma similar ao acontecido nas Encrobas. Mas aqui, mediante´enganos, subornos, ameazas e intimidacións nen sequera tiveron que levala a cabo, mercándolles as terras a os veciños por prezos inferiores ao de calquera expropiación, enganando á xente dicindo que realmente estaban expropiando. O caso é que se fixeron cos terreos dos particulares e os montes comúns vendeunos a corporación municipal, que marchou con bonitos sobres .

Esta canteira está situada entre vários núcleos, e non cumpliu nunca nen cumple a lexislación. É unha canteira ilegal.

Carece de licenza municipal, non paga impostos ao concello, pero nunca ningunha das diferentes corporacións que governaron e governan este concello se atreveu a plantarlles cara. Hoxe é unha empresa dentro dun grande conglomerado multinacional, con "amistades" entre os altos fucionarios da administración. O governo municipal é responsábel de non exercer as súas competencias, ao permitir actividades económicas, bastante cuantiosas, sen licenza, a lgo que si se lles esixe ao resto dos veciños, o que supón un trato de favor.

Ademáis da desfeita ambiental que supón, nun entorno privilexiado, non aportou nunca o máis mínimo beneficio para Triacastela. Até agora nen sequera empregou a veciños do municipio, agora faino a cambio de novas leiras ou de calar a boquiña. A xente é asi de tola.

Lonxe de crear dinamismo económico é unha expoliación de recursos pura de dura. É un freo para o desenrolo económico do concello, principalmente agrícola que resiste a duras penas a crise na que se atopa inmersa este sector. O concello de Triacastela presenta un envellecimento da poboación e emigración que fixo que dos mais 3.000 habitantes de principios do século foran descendendo aos 962 do ano 1991 e agora xa quedamos menos de 700. A única salida a esta desertización social é o desenvolvimento do turismo e a hosteleria, xunto coas casas de turismo rural nun concello situado en pleno Camiño de Santiago e que posúe un entorno natural moi valioso, actividade totalmente compatíbel coa agricultura.

Evidentemente unha explotación a ceo aberto en pleno centro do concello, cun forte impacto paisaxístico e ambiental non resulta de gran axuda. O sector terciario, neste momento é o máis dinámico, e desde anos atrás os veciños máis emprendedores están rehabilitando casas para turismo rural, albergues, abrindo bares e restaurantes, etc, ao mesmo que xeneran outras actividades indirectas complementarias. En días punta, por Triacastela chegaron a pasar 3600 peregrinos. Existe tamén un turismo de fin de semana asociado ás rutas no Courel, e Pedrafita do Cebreiro.

Nom obstante, os nosos governantes seguen coa política de deixar facer. Esta canteira a parte do que xa supón de por si, corta camiños, aprópiase de augas, xenera todo tipo de molestias, ora ben, ninguén lle dixo nunca nada, entre outras cousas porque, falando claro, o caciquismo sempre se levou ben coa empresa, e negocia con ela favores e novas cacicadas.

Sobre o impacto ambiental, aqui se pode ver do que falamos. Está nunha zona de gran valor natural, con muitísimas especies protexidas, numerosas covas que vai destrozando, e atópase nunha topografía con moita pendiente na que causará danos irreparábeis. A extracción ten lugar mediante explosivos, polo que a fauna evidentemente abandona a cría nas zonas próximas. Emite grandes cantidades de pó á atmósfera, cubrindo a vexetación cercana de partículas de caliza.

Por se fora pouco, tampouco conta cun plano de restauración da canteira unha vez terminada a súa actividade que se poda considerar serio e real. Conta con planos anuáis, que lle esixe a administración, un trámite burocrático carente de calquera valor na práctica. Desde que iniciou a sua actividade só fixo que abrir e abrir máis terreo, e posibelmente cando chegue o momento de pechar, se declare en quebra, se venda a empresa, ou se faga calquera outro tipo de artimaña. De aqui marcharán tal como viñeron, con enganos e artimañas, se desta vez non lle lo impedimos.

Ao tempo que saen novas normativas e cambia a lexislación vixente, cada vez queda máis patente a situación de ilegalidade, polo que a empresa ven realizando movementos xurídicos co fin de regularizar a súa situación ou evadir responsabilidades, como por exemplo cambiar o nome da empresa e denominación dos terreos mineiros, solicitar novas prospeccións, etc. Actualmente xa conta coa Autorización de Actividades por parte da Xunta., e a menos que cámbie a Lei do Solo, por unha disposición adicional que leva incorporada, obterá automáticamente tamén a Licencia Urbanística directamente da Xunta.

Fotos da canteira do Penedo

2007-08-09T12:59:00.001+02:00

Vista satélite coa canteira do Penedo no centro. Ten un marcador en Tagzania.com, a web que situa as desfeitas ecolóxicas no Google Maps. A superfície aberta neste momento aproximadamente é de 24 hectáreas, das máis de cen que posue Cementos Cosmos. No caso de lle ser autorizada a recalificación da canteira da categoría A á categoría C sería declarada ben de utilidade pública e podería realizar expropiacións forzosas até facerse con un total de 360 hectáreas, incluidos total ou parcialmente os núcleos contíguos.

Podedes ver como vai destruindo literalmente ao norte soutos de gran valor ecolóxico, repletas ademáis de covas, nunha área chea de restos arqueolóxicos. Esta área quedou fóra da Rede Natura.

Os terreos de Cementos Cosmos abranguen totalmente os soutos na zona sur e extendense polo chamado río de Teixido ao sureste. Esta vagoada inmediata á Rede Natura, ainda que tampouco incluida, son fragas repletas de teixos e acivros xunto con prados de regadío tradicionais. Aquí hai tamén, abandonados vários muiños en bateria, que funcionaban mediante pozos debido ao escaso caudal deste regato.

A nas proximidades, á esquerda están dous dos castros que lle dan o nome a este concello.

Vista panorámica desde o Camiño de Santiago ao paso por Biduedo, na Rede Natura 2000.

Vista panorámica tamén desde o Camiño de Santiago nas proximidades de Filloval. Tamén desde unha área incluida na Rede Natura.

Vista das instalacións da canteira.

Alteracións provocadas pola minaría

2007-08-07T16:46:00.000+02:00

A morfoloxía dos xacementos e os valores naturais da contorna son os principais factores que determinan a problemática ambiental asociada a cada explotación. De maneira xeral, a minaría a ceo aberto implica unha maior alteración que a subterránea, xa que se asocia a ela o movemento de grandes volumes de materiais e a creación de ocos e vertedoiros, provocando impactos frecuentemente graves, incluso irreversibles ou permanentes. As alteracións de maior magnitude prodúcense sobre a auga, o solo, os equilibrios xeodinámicos, a vexetación, a fauna e sobre a paisaxe. Durante as diversas tarefas de operación mineira (perforación, voaduras, arranque de material, transporte, tratamento e amoreamento) pódese producir, ademais, un deterioro da calidade do aire, polo aumento de po en suspensión, e do ambiente sonoro, aínda que estes impactos considéranse temporais e existen medios técnicos para reducilos a límites tolerables.

No conxunto dos impactos sobre a auga inclúese a modificación da drenaxe natural (ao ser necesaria a evacuación da auga, tanto subterránea coma superficial, para posibilitar as actividades mineiras) e a alteración da calidade química, derivada da interacción da auga de chuvia e escorras cos materiais expostos polas actividades mineiras. Con frecuencia prodúcese un aumento dos sólidos en suspensión, a turbidez, a dureza e condutividade eléctrica da auga, así como a alteración do pH e do potencial redox, coa conseguinte influencia sobre a solubilidade de moitos elementos tóxicos. Aínda que non hai unha estimación exacta do grao de afectación dos ríos galegos por este problema, a contaminación por drenaxes de mina é unha das formas máis severas de contaminación acuática a nivel mundial, provocando, incluso, a desaparición da flora e a fauna acuáticas.

Sen dúbida, a alteración química máis grave prodúcese pola presenza de sulfuros metálicos, como a pirita, nos estériles dalgúns tipos de minaría, como a de carbón ou a metálica. A súa exposición a condicións oxidantes durante o proceso mineiro provoca a xeración das denominadas drenaxes ácidas de mina, dependendo a súa severidade da pluviometría da zona e da superficie de intercepción das augas, así como da propia reactividade dos sulfuros e da presenza de minerais asociados produtores de alcalinidade. A oxidación dos sulfuros é lenta en condicións abióticas, pero acelérase drasticamente en presenza de certas bacterias, como Thiobacillus ferrooxidans, a máis típica destes medios. As características máis xerais destas drenaxes son: unha elevada acidez, con valores de pH ás veces inferiores a 2, e altas concentracións de ferro e sulfatos. A elevada acidez das augas afectadas por este proceso favorece a disolución e lixiviación de aluminio e metais pesados como cinc, cobre, níquel, chumbo, cadmio, etc., agravando o risco de contaminación das cuncas receptoras. As condicións extremas xeradas, hiperácidas e hiperoxidantes, permiten a formación de minerais característicos destes medios, como jarosita, schwermanita e goethita, que outorgan unha típica cor alaranxada aos vertedoiros e leitos. En condicións de alta evaporación pódense formar, ademais, unha gran variedade de eflorescencias salinas (formacións de sales cristalizados) ricas en sulfatos metálicos solubles. A formación das drenaxes ácidas tamén se pode dar de forma natural, podendo chegar a alcanzar grandes proporcións, como no caso de río Tinto (Huelva).

Os impactos sobre o solo derivan da ocupación, da escavación nas áreas de explotación e do enterramento nas zonas de vertedoiro, o que provoca a súa eliminación física. A lixiviación de vertedoiros ou achegas aéreas procedentes da explotación poden provocar, ademais, unha contaminación indirecta do solo dos arredores. Ao mesmo tempo fórmanse novas superficies (cortas, vertedoiros, etc.) nas que comezan a producirse os procesos edafoxenéticos. Os novos solos xerados presentan, xeralmente, características moi limitantes para o establecemento e desenvolvemento vexetal como son: texturas desequilibradas, escaso contido de materia orgánica, ausencia ou escaso desenvolvemento da estrutura edáfica, baixa capacidade de retención de auga e de cambio de catións, exceso de acidez e de elementos tóxicos, deficiencia de elementos nutritivos e ruptura dos ciclos bioxeoquímicos, entre outros.

Igualmente, os impactos sobre a vexetación e a fauna prodúcense pola destrución física da vexetación, e a dificultade da súa reinstalación, a eliminación ou emigración da fauna asociada, a destrución das cadeas tróficas e a introdución de substancias tóxicas na biosfera. Ao mesmo tempo, o ambiente da explotación convértese nun medio enormemente perturbado, no que a contaminación e erosión de solos, contaminación de augas, emisión de po e ruído e, sobre todo, a ruptura dos ciclos bioxeoquímicos naturais, afectan drasticamente ás comunidades vexetais e animais, tanto acuáticas coma terrestres.

Os impactos sobre a xeoloxía e xeomorfoloxía veñen provocados pola desaparición de parte das formacións xeolóxicas e pola creación de ocos e de novos volumes que xeran inestabilidade, agravada polas manipulacións de ciclo da auga. Fenómenos de subsidencias do terreo, inestabilidade de noiros nas cortas e inestabilidade dos vertedoiros, son algunhas das alteracións do equilibrio xeodinámico.

Todo este conxunto de alteracións xeomorfolóxicas, hidroxeolóxicas e da vexetación e dos usos do solo acaba finalmente provocando unha profunda modificación da paisaxe, case sempre de forma irreversible, o que supón a perda do que nas condicións actuais de vida constitúe un recurso natural importante.

Fragmento extraido da enciclopédia Proxecto Galicia, de Hercules de Ediciones S.A.

Hábitats

2007-08-07T16:36:00.001+02:00

Alteración do hábitat

A alteración do hábitat constitúe unha das ameazas máis importantes para as especies. Inclúe a súa destrución, fragmentación e degradación.

Fragmentación do hábitat

A fragmentación do hábitat é un proceso polo que unha superficie grande e continua de hábitat natural é reducida en tamaño e dividida en fragmentos, separados por estradas, valados, casas, campos dedicados á agricultura, industrias e outros tipos de actividades humanas. O que antes eran vastas áreas naturais quedou reducido a pequenos fragmentos rodeados dunha matriz de hábitat alterado. Pódese establecer unha analoxía entre estes fragmentos de hábitat natural e as illas, xa que aparecen rodeados dun “mar” inhóspito moi alterado polo home. A fragmentación adoita ocorrer como consecuencia dunha redución importante na superficie do hábitat natural. Outras veces é consecuencia da construción de barreiras como estradas, vías de tren, valados, devasas, etc., que, malia supoñeren unha perda mínima de superficie, impiden ou dificultan o movemento das especies.

Os novos fragmentos que se crean como consecuencia destes impactos difiren do hábitat orixinal en dous aspectos moi importantes: (a) aumenta a relación entre o perímetro e a superficie total e (b) diminúe a distancia entre a beira e o centro dos fragmentos, favorecendo os chamados efectos da beira. As condicións nas beiras difiren con respecto ao interior do fragmento. Así, por exemplo, nun bosque, a luz, a temperatura, a humidade ou a intensidade do vento varían considerablemente entre o interior do mesmo e a beira. O risco de depredación para algúns animais increméntase ás veces nas beiras, pola afluencia de depredadores que son máis abundantes en hábitats alterados. Estes cambios nas condicións asociados ás beiras pódense estender considerablemente cara ao interior dos fragmentos e poden dificultar a vida de moitas especies.

Nun hábitat non fragmentado, tanto animais como vexetais (por medio de sementes e esporas, fundamentalmente) móvense constantemente a través da paisaxe, o que permite o flujo xenético e a recolonización de áreas das que desapareceran. A fragmentación supón unha limitación a estes movementos, poñendo en perigo a supervivencia de moitas especies.

Os novos fragmentos fanse tamén máis vulnerables á entrada de especies exóticas, de pragas e de enfermidades desde os hábitats alterados que os rodean. Tamén aumenta o contacto entre as poboacións silvestres e as domésticas, tanto de plantas como de animais, favorecendo así a transmisión de enfermidades entre elas.

A combustión de gasolina con chumbo, a minaría, as fundicións e outras actividades provocan a emisión á atmosfera de metais pesados, desde onde se incorporan directamente aos organismos, precipitan ou son arrastrados pola auga da chuvia, contaminando os solos e a auga. Por outra banda, grandes cantidades destes metais vértense tamén ás augas provenientes de minas e fábricas, e desde alí redistribúense a outros sistemas. Desde o punto de vista biolóxico divídense en dous grandes grupos: os que non presentan unha función biolóxica coñecida e os que si a teñen, denominados oligoelementos ou micronutrientes. Entre os primeiros están o cadmio, o chumbo e o mercurio, que son moi tóxicos incluso a concentracións moi baixas e pódense acumular nos organismos vivos. Os oligoelementos ou micronutrientes son, non obstante, necesarios para os seres vivos pero en cantidades moi pequenas, ou cantidades traza, e por riba de certas concentracións tórnase tóxicos. Dentro deste grupo están o boro, o arsénico, o cobalto, o manganeso, o cobre e o cinc, entre outros.

Un problema importante dos metais pesados é que se bioacumulan, xa que non son metabolizados polos seres vivos e, así, a súa concentración vai aumentando a medida que subimos niveis na pirámide trófica, sendo entón os grandes depredadores os máis afectados.

Consecuencias para os ecosistemas da perda de especies

É importante destacar aquí que ademais das extincións globais de especies, é dicir, a súa desaparición completa en toda a Terra, as extincións locais, isto é, a perda só dalgunhas das poboacións dunha especie nunha zona determinada, poden ter tamén un impacto significativo no funcionamento dos ecosistemas. Este tipo de extincións podería estar ocorrendo a taxas de tres a oito veces maiores que as das extincións globais (Hughes et al., 1997). Ademais, o funcionamento dos ecosistemas non só depende da presenza ou ausencia das especies, senón tamén da súa abundancia aínda que, evidentemente, a extinción global das especies sexa máis preocupante xa que é irreversible.

A desaparición dunha especie nunha determinada comunidade supón a perda das súas funcións e servizos, e cando se trata de especies clave pode provocar cambios profundos nos ecosistemas. O número e tipos de especies presentes, así como a súa abundancia relativa, inflúen nos procesos que se producen no ecosistema e na súa resistencia e elasticidade fronte aos cambios ambientais (ver o capítulo “Biodiversidade e estabilidade dos ecosistemas”). Por exemplo, unha maior riqueza en microorganismos pode favorecer a descomposición de materia orgánica, e a súa escaseza dá lugar a solos máis pobres (Salonius, 1981). Ademais, especies particulares poden ter efectos muy importantes como mediadores directos dos fluxos de enerxía e materia ou alterando as condicións físicas que regulan as taxas destes procesos. Isto pódese ver en ocasións con moita claridade cando se introduce unha especie nun ecosistema e provoca cambios nos seus procesos naturais. Así, a introdución dunha árbore fixadora de nitróxeno (Myrica faya) en bosques de Hawai caracterizados pola súa pobreza neste nutriente levou a un incremento moi importante na entrada de nitróxeno no ecosistema, provocando cambios drásticos na estrutura e funcionamento dos bosques nativos destas illas (Vitousek et al., 1987).

Por outra banda, moitas das características dos ecosistemas veñen determinadas polas interaccións entre as especies, máis que pola simple presenza ou ausencia das mesmas. Estas interaccións inclúen os mutualismos, a depredación, o parasitismo, a herbivoría e a competencia. Por exemplo, as relacións mutualistas entre especies (nas que ambas partes obteñen beneficios) son fundamentais para moitos procesos esenciais nos ecosistemas, como son a incorporación de nitróxeno, mediado por asociacións entre plantas e microorganismos fixadores de nitróxeno, ou a polinización de moitas plantas, que necesitan vectores animais como insectos ou aves para a produción de sementes. Por exemplo, o 90% de todas as plantas con flor, incluíndo a mayoría das que o home cultiva habitualmente para a súa alimentación, non existiría sen os polinizadores. Só as abellas polinizan nada menos que o 70% dos 100 cultivos máis importantes (Nabhan e Buchmann, 1997). Ademais de ser fundamentais para a nosa alimentación, tamén o son para a de moitas outras especies, para as que as sementes e froitos constitúen unha parte importante das súas dietas. Así, a perda de polinizadores pode ocasionar grandes perdas económicas e fame, como consecuencia do seu impacto nas colleitas, e extincións en cachón de plantas e animais. Por isto, é moi preocupante o importante declive que están a sufrir as poboacións de polinizadores en todo o mundo. Entre os causantes desta situación destacan os praguicidas, os ácaros, as especies invasoras, e a perda, degradación e fragmentación do hábitat.

Igual que a perda de mutualistas, a perda dos depredadores pode ocasionar a explosión das poboacións das súas presas; isto pode á súa vez ter un efecto moi negativo nos recursos que lles serven de alimento.

Ademais, estas interaccións dan lugar con frecuencia a interaccións secundarias entre outras especies, o que pode ter efectos importantes. Por exemplo, os herbívoros poden reducir a cobertura herbácea facendo os lemmings máis vulnerables ás aves depredadoras, o que diminúe a súa densidade e aumenta con iso a dunha planta, Erodium botrys, un alimento moi apreciado polos lemmings (Rice, 1987). Esta planta, a su vez, favorece o lixiviado e incrementa a humidade do solo, que é con frecuencia un factor limitante na circulación de nutrientes nestes prados. Como vemos, as interaccións entre especies e os seus efectos son a miúdo de tal complexidade que é moi difícil se non imposible determinar a priori cal vai ser o efecto da desaparición (ou introdución) dunha especie determinada nun ecosistema.

Consecuencias sociais da perda de especies

A biodiversidade posúe un gran valor cultural, intelectual, estético e espiritual para a sociedade humana (ver o capítulo “A Biodiversidade como concepto ecolóxico”). A perda de especies supón unha perda de recursos, como alimentos, materiais para a industria e a construción, medicinas, etc. Ademais, provoca cambios nos ecosistemas que poden levar á perda dos bens e servizos que nos proporcionan a través das súas funcións, e que poden ser valorados en termos económicos. Así, Costanza et al. (1997) estimaron que os ecosistemas achegan como mínimo 33 billóns de dólares anuais en servizos, case dúas veces o PIB mundial, que daquela era de 14’3 billóns de dólares, de maneira que a súa desaparición supoñería enormes perdas económicas. A maioría destes servizos están fóra do sistema de mercado, como por exemplo a regulación de gases, o tratamento de residuos ou a reciclaxe de nutrientes, o que os fai difíciles de valorar. Un modo de pensar no valor dos servizos dos ecosistemas é intentar determinar canto nos custaría substituílos de forma artificial utilizando a nosa tecnoloxía. Nalgúns casos son completamente insubstituíbles, polo menos por agora e, en calquera caso, os custos serían moi altos. En realidade, independentemente do valor concreto que poidamos darlle utilizando un método ou outro, o valor da natureza para a humanidade é infinito, xa que sen ela non sería posible a nosa vida e moito menos o noso benestar.

Fragmento extraido da enciclopédia Proxecto Galicia, de Hecules de Ediciones S.A.

Alegacións á recalificacion da Asociaciónde Veciños Monte Caldeirón

2007-08-07T16:03:00.000+02:00

Á Consellería de Innovación e Industria

Delegación Provincial de Lugo

A “Asociación de Veciños Monte Caldeirón”, con número de inscrición 1310 no Rexistro Provincial de asociacións sen ánimo de lucro, con CIF G-27196625 e con domicilio principal e permanente no lugar de Vilar, s/n, código postal 27632, Triacastela (Lugo).

EXPÓN:

En relación ao expediente nº 6043 correspondente á solicitude de reclasificación de explotación de recursos da sección A, denominada Monte Penedo número 3, como explotación de recursos da sección C, coa denominación de Don Isidro, abranguendo unha superficie de 12 cuadrículas mineiras, situadas no termo municipal de Triacastela, por parte da sociedade Cementos Cosmos, S.A., con enderezo en r/ Brasil, 56–36204 Vigo (Pontevedra)

AS SEGUINTES ALEGACIÓNS:

1. En referéncia á Rede Natura 2000

A designación de 12 cuadrículas mineiras que comprende a solicitude afecta a parcelas incluidas na Rede Natura 2000, a rede de espazos naturais protexidos no ámbito da Unión Europea creada en virtude da Directiva 92/43/CEE do Consello, do 21 de maio de 1992, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres —coñecida como Directiva Hábitats—, co gallo de salvagardar os espazos naturais máis representativos da diversidade de hábitats e especies de Europa.

O obxectivo global da Directiva Hábitats, descrito no artigo 2.1, é “contribuír a garantir a biodiversidade mediante a conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres no territorio europeo dos Estados membros”. Para o cumprimento deste obxectivo global, a Directiva está estruturada en dous grandes obxectivos máis concretos:

A creación da rede Natura 2000 para a conservación dos hábitats naturais e dos hábitats das especies (artigos 3 ao 11).
O sistema de protección global das especies (artigos 12 ao 16 e 22).

A Directiva Hábitats crea a rede ecolóxica europea coherente de zonas especiais de conservación denominada Natura 2000. Esta rede de lugares terá que garantir o mantemento —ou o restablecemento— nun estado de conservación favorable dos tipos de hábitats naturais e dos hábitats das especies na súa área de distribución natural dentro do territorio da Unión Europea.

As cuadrículas mineiras designadas na solicitude de reclasificación por parte de Cementos Cosmos S.A. afectan concretamente ao Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) denominado LIC – Ancares-Courel con referencia ES1120001 que comprende unha extensión de 102.562,06 hectáreas, no que se atopan 6 tipos de hábitats clasificados como prioritários, sendo este o segundo de Galiza en canto a número destes, e o primeiro en canto a extensión.

Lembrar tamén que a Xunta de Galiza, mediante o Decreto 72/2004 declarou a todos os espazos naturais propostos como lugares de importancia comunitaria baixo a figura de Zonas de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN), incluindoos desta forma na Rede Galega de Espazos Protexidos segundo o estabelecido na Lei 9/2001 da conservación da natureza de Galiza. Esta declaración implica que no prazo máximo de 2 anos estes espazos deberán contar cun Plano de Conservación.

Evidentemente a actividade mineira nestes espazos é totalmente incompatíbel.

O límite dos espazos protexidos no LIC Ancares-Courel, que corresponden a case un terzo do concello de Triacastela, ven estabelecido neste municipio polo trazado da antiga estrada Triacastela-Pedrafita do Cebreiro, sendo este un límite máis burocrático que biolóxico, e hai que ter en conta que certos hábitats de epecial releváncia ficaron incorrectamente delimitados, polo que existen espazos susceptíbeis de ser protexidos inmediatos á delimitación oficial, que se ven así mesmo incluidos dentro das cuadrículas mineiras ás que nos referimos.

Estes hábitats que ficaron fora do LIC son susceptíbeis de catalogarse dentro dos hábitats clasificados como prioritários pola Unión Europea, concretamente como Bosques de Ilex aquifolium (9380), Bosques de Castanea Sativa (9260), Carballeiras Galaico-Portuguesas (9230) Pendientes rochosas con vexetación casmofítica (8210), ou Hábitats rochosos e covas (8310).

A empresa Cementos Cosmos S.A. coa reclasificación á explotación de recursos de da sección C adquire gran cantidade de dereitos que outorga a concesión mineira por parte do estado sobre as cuadrículas solicitadas sen presentar ningún tipo de estudo de impacto ambiental sobre estas, feito ao cal nos opoñemos.

2. En referéncia ás espécies protexidas

Na comunidade autónoma galega, a protección da flora e da fauna está regulada pola Lei 9/2001, de conservación da natureza (DOG núm 171, do 4 de setembro de 2001).

Para iso a lei crea o Catálogo Galego de Especies Ameazadas. As especies que estean inscritas neste rexistro vense beneficiadas por un conxunto de prohibicións aumentado con respecto ao réxime xeral, que se fai extensivo ás especies de flora. Adicionalmente, a Administración queda obrigada a redactar e poñer en práctica un plan para cada unha das especies catalogadas que conteña medidas específicas que permitan mellorar o seu estado de conservación. O catálogo ten un carácter aberto, de maneira que se poidan ir incorporando novas especies e outras ser descatalogadas a medida que o seu status empeora ou mellora respectivamente.

Temos constáncia de que numerosas especies animais e vexetais legalmente protexidas están presentes no seu hábitat natural dentro das 12 cuadrículas referidas. Aquí citamos algunhas delas:

FLORA

Acibro (Ilex aquifolium). Pertence á familia das Aquifoliáceas. É un arbusto que pode superar os 10 m de alto, con follas brillantes de bordo ondulado e espiñento. Trata-se da única especie vexetal para a que existe unha normativa galega que a protexe especificamente: a Orde sobre protección do acibro na comunidade autónoma de Galiza (DOG núm. 240, do 15 de decembro de 1984). Debido a iso, está prohibida a súa corta e comercialización, agás que se poida acreditar a procedencia de viveiro.
Orquídea das xunqueiras ( Spiranthes aestivalis ). Orquídea de carácter moi escaso, presente en xunqueiras e pastos húmidos de montaña. Protexida en aplicación de normativas europeas.

FAUNA

Vacaloura (Lucanus cervus). Coleóptero de gran tamaño, que pode alcanzar os 8 cm; é o maior de Europa. Posúe cabeza e tórax de cor negra, e élitros de cor castaña. As mandíbulas no macho presentan un gran tamaño. As larvas desenvólvense durante varios anos en madeira en descomposición. Os adultos, que viven uns dous meses, aliméntanse de savia e voan no verán. Atópase xeralmente en bosques de frondosas autóctonas. A súa principal ameaza constitúea a perda das masas arborizadas de caducifolias autóctonas, e a xestión forestal destas que elimina o sotobosque e a madeira morta. Está catalogada como espécie de interese especial.
Salamántiga galega (Chioglossa lusitanica). Endemismo do noroeste ibérico. Posúe corpo alongado, cun rabo moi longo. De cor marrón escura, con dúas bandas dorsais cobreadas, está presente en regatos de augas limpas en zonas de topografía accidentada. Con povoacións en declive, desaparecidas nalgunhas zonas, está ameazada pola contaminación dos cursos de auga, e en menor medida pola diminución do bosque autóctono. Protexida por normativa europea.
Lagarto das silvas (Lacerta schreiberi). Especie endémica do noroeste da península Ibérica. É un lagarto de tamaño medio, con dorso verde ou amarelado con finas manchas negras nos machos, e pardo ou verdoso con manchas mouras en dúas bandas nas femias, atópase en gran variedade de medios, pero xeralmente sempre en presenza de mato, e con frecuencia preto de cursos de auga. A súa abundancia non se coñece con detalle, pero parece ser relativamente frecuente. As povoacións galegas están entre as máis importantes da especie. A marcada redución que sufriron as sebes e lindeiros, aos que a especie se asocia habitualmente, constitúe un factor de ameaza. Protexida por normativa europea.
Lagartixa da serra (Lacerta monticola). Endemismo ibérico. Esta lagartixa de aspecto robusto, con dorso verde ou pardo de tonalidade variable, xeralmente con manchas negras, está presente en zonas rochosas en medios de montaña, e en maior variedade de hábitats a baixa altitude. Protexida por normativa europea.
Lagartixa dos penedos (Podarcis hispanica). Reptil que ten o seu hábitat natural nas zonas rochosas, especialmente en zonas de calizas. Clasificada de interese especial.
Lagartixa da serra (Lacerta monticola). Endemismo ibérico. Esta lagartixa de aspecto robusto, con dorso verde ou pardo de tonalidade variable, xeralmente con manchas negras, está presente en zonas rochosas en medios de montaña, e en maior variedade de hábitats a baixa altitude. O reducido tamaño das súas povoacións colócaas nunha situación delicada, susceptible á alteración das zonas en que habita. Protexida por normativa europea.
Aguia real (Aquila chrysaetos). Aguia de tamaño grande, de aspecto robusto. É de cor castaña escura, coa cabeza de cor máis dourada. Está presente en zonas montañosas do interior de forma illada, cunha distribución algo máis continua no terzo sudoriental de Galiza. Experimentou un importante descenso entre 1960 e 1990, pero a tendencia actual parece ser de recuperación, polo menos no ámbito de toda España. As principais ameazas son os cebos envelenados, choques contra tendidos eléctricos, molestias nos niños e a diminución da abundancia de coello, unha das súas principais presas. Protexida por normativa europea.
Rato de almiscre (Galemys pirenaicus). Pequeno insectívoro acuático, de aspecto similar a unha toupa cun longo fociño, que habita en cursos de auga en zonas de montaña, alimentándose de invertebrados. Considerade especie de interese especial. Protexida por normativa europea.

Hai que facer especial fincapé nos Morcegos (orde Quirópteros). A totalidade dos morcegos presentes en Galiza (18 especies) están catalogados como especies de interese especial. A súa distribución exacta e a situación das súas povoacións non son ben coñecidas, pero existe constancia dun empeoramento en ambas para a maioría das especies. Esta situación é xeral en toda Europa, facendo que este grupo atraia unha considerable atención desde o punto de vista da conservación. Todas as especies son en xeral moi sensíbeis á alteración dos seus hábitats e sobre todo á destrución dos seus refuxios diurnos ou de invernada, principalmente covas, que nunha zona de caliza abundan especialmente, estando xa catalogadas no avance do Plan Xeral de Ordenación Municipal de Triacastela polo seu interese as seguintes no entorno de Vilar, todas elas dentro das 12 cuadrículas mineiras:

Cova da Cabuxa
Cova da Fonte (Na ficha do planeamento figura como Cova das Arrosais)
Cova da Gralleira

No entorno de Cancelo existen varias máis, tamén catalogadas, denominadas Covas de Eirós.

As actividades mineiras repercuten seriamente na conservación das especies anteriormente citadas, por destrucción dos seus hábitats que moitas veces son moi difíciles ou implosíbeis de recuperar. No caso da fauna, as molestias e ruidos espantan a ditas especies ou dificultan a cria, alterando tamén as cadeas alimentárias. Ao tratarse de especies protexidas ameazadas é competencia da administración a súa conservación, polo que debería tomar as medidas necesarias cando existe un perigo inminente de empeoramento da súa situación ante as posibilidades de ampliación da actividade mineira xa presente.

3. En referéncia ao Camiño de Santiago

Queremos deixar constancia da existencia dunha variante do Camiño Francés que discorre desde o núcleo de Biduedo ao de Triacastela pasando polos núcleos de Vilar e Vilavella. Ainda que somos conscientes da non existencia de recoñecemento legal por parte da Lei 3/1996, do 10 de maio, de protección dos camiños de Santiago, existe documentación histórica que podería facer esta variante oficial.

Concretamente diversas referencias á obrigación dos peregrinos durante o proceso de construcción da catedral de Santiago de levar pedra caliza desde o lugar coñecido coma O Cotelo, entre Vilar e Biduedo, a Castañeda, na provincia da Coruña, para a fabricación de cal. Este feito está presente tamén na memoria colectiva dos habitantes da zona.

Por outra banda, esta variante discorrería sobre unha antiga via romana, da que ainda quedan algúns restos entre Vilar e Vilavella, e que posibelmente se trate da via romana principal entre Asturica Augusta (Astorga) e Lucus Augusti (Lugo), sobre a que se apoiou inicialmente o Camiño Francés. A variante Biduedo-Fillobal-As Pasantes-Triacastela, coñecida localmente como Camiño Real, posibelmente fose introducida por Alfonso IX para potenciar a nova vila fundada por dito rei co nome de Triacastela Nova, o actual núcleo de Triacastela, en detrimento da vila existente, a actual Vilavella.

Existe así mesmo unha tradición de paso de peregrinos por este camiño até a recente oficialización do Camiño Francés por parte das diversas institucións.

Estas mencións veñen ao caso de que os veciños de Vilar e Vilavella imos solicitar o recoñecemento oficial desta variante proximamente. Esta variante discorre polas cuadrículas mineiras designadas na solicitude de reclasificación, o que introduce novas incompatibilidades entre o uso mineiro e a lexislación do Camiño de Santiago.

Respecto do Camiño de Santiago oficialmente recoñecido, alegamos novamente a falta dun estudo de impacto ambiental para actividades dun alto impacto paisaxístico nas proximidades deste, precisamente cando discurre por lugares que ofrecen amplias vistas panorámicas e de gran interese paisaxístico.

4. En referéncia ao impacto social

Esta asociación, como reprentante dos veciños de Vilar, quere deixar tamén constancia da total oposición por parte dos veciños a calquera tipo de recalificación, permiso, concesión, autorización ou ampliación dos privilexios que Cementos Cosmos S.A. dispón neste momento. Esta empresa vennos producindo grandes molestias e perxuizos, que evidentemente temos vontade de que se limiten, e non de que se aumenten.

A actual canteira clasificada como explotación de recursos da sección A non se atopa nunha zona deshabitada, senón incrustada entre núcleos de povoación preexistentes e dentro das peculiaridades que o medio rural galego presenta (minifundismo, montes de man común, a parroquia, rede de camiños e servidumes,...), con núcleos de povoación a menos de 2.000 metros da mesma.

Ao delimitarse estas doce cuadrículas mineiras, varios nucleos de povoación quedan seriamente afectados, e este feito provoca graves consecuencias socioeconómicas, non só polas consecuencias directas dunha expropiación forzosa tras unha hipotética concesión de explotación para recursos da categoria C, senón pola posibilidade futura das mesmas, o que provoca unha grande inestabilidade, ainda que nunca teñan lugar.

Este feito produce alarma social, desilusión, desvalorización do solo, desinverisón económica, emigración e pesimismo colectivo, nunha sociedade fortemente arraigada e vinculada á terra.

Queremos tamén lembrarlle á administración que a sua obriga é defender os intereses xerais fronte os particulares, e nesta solicitude os intereses xerais non os intereses económicos ou fiscáis de Cementos Cosmos S.A. nen os intereses particulares dos veciños dos núcleos directamente afectados (Vilar, Vilavella, Cancelo e Teixo) senón os da sociedade en xeral, polos motivos medioambientais e patrimoniais anteriormente expostos.

Polo exposto, e de conformidade co artigo 84 da Lei 30/1992, do 26 de novembro de 1992, do réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común,

SOLICITAMOS:

Que sexa admitido este escrito de alegacións co exposto nas mesmas e sexa tido en conta ao dictar a correspondente resolución.

Vilar, a 19 de outubro de 2005

Canteira do Penedo: Distancias aos núcleos

2007-08-06T13:48:00.000+02:00

O Regulamento de Actividades Molestas, Inlalubres, Nocivas e Perigosas, estabelece que a distancia mínima a contar ao núcleo de poboación máis próximo debe de ser de polo menos 2.000 metros para calquera actividade deste tipo.

A canteira do Penedo non cumple estes requisitos actualmente con respecto aos núcleos de Cancelo e O Castiñeiro, e a medida que avance tampoco con respecto O Teixo, Vilar e Vilavella.

Definicións das actividades:

Serán calificadas como molestas as actividades que constitúan unha incomodidad por ruidos ou vibracións que produzan ou polos fumes, gases, olores, néboas, pós en suspensión ou substancias que eliminen.

Sobre as molestias que producen as perforadoras, os camións, a trituradora de grava, as explosións, etc case non fai falta falar.

Insalubre. Calificaranse como insalubres as que den lugar ao desprendimento ou evacuación de productos que podan resultar directa ou indirectamente perxudiciáis para a saúde humana.

Esta canteira produce grandes cantidades de pó en suspensión que acaban nas vias respiratorias dos veciños.

Nociva. Aplicarase a calificación de nocivas ás que, polas mesmas causas, podan ocasionar danos á riqueza agrícola, forestal, pecuaria ou piscícola.

Evidentemente o pó en epocas de poucas chuvias crea verdadeiras costras na vexetación próxima.

Perigosa. Considéranse perigosas as que teñan por obxeto fabricar, manipular, expender ou almacenar productos susceptibles de orixinar riscos graves por explosións, combustibles, radiacións ou outros de análoga importancia para as persoas ou os bens.

Realiza a extración da caliza mediante voaduras. Ten un polvorin. Por veces quedan cargas sen explotar. Desde a súa entrada en funcionamento produce fendas, desprendimento de azulexos e caida de obxectos nas vivendas cercanas. Asi mesmo, coas explosións ás saltan pedras ás inmediacións. Xa vários veciños se queixaron de estar cas vacas e chover croios...

Non obstante, a empresa Cementos Cosmos usa a extrateixa de empregar na canteira a aqueles afectados máis directos, de forma que se pechan as vocas con postos de emprego. Até fai pouco, non se empregaba a xente do concello da canteira, agora os veciños do Castiñeiro, por exemplo, traballan no Penedo. Ainda así os postos que crea son irrisorios, emprega a menos dunha dúcia de persoas do concello.

Isto non é o medio do monte, isto é o territorio galego, con unha organización característica, a parroquia, e unha dispersión da poboación que leva consigo que teñamos máis de 30.000 núcleos. Esta singular forma de asentamento sobre un território totalmente humanizado, "a grande cidade xardín", din os urbanistas, ten unha estructura e unha ordenación propia, que este tipo de actividades, deixando de lado as consideracións medioambientáis, rompen e desestructuran as formas de asentamento tradicional.

Esta canteira, no centro mesmo do concello, rompe os lazos e conexións tradicionais entre os núcleos, de forma física. Elimina camiños. Imposibilita estradas. Os habitantes dun núcleo, para ir ao do lado, teñen que dar rodeos de quilómetros.

O grave é a destrución das aldeas en sí, porque a aldea non é só a vivenda, a casa é a vivenda propiamente dita e as suas terras. Un núcleo que viva da agricultura e vexa reducida a terra productiva, directamente se lle mata a actividade agrícola. Adícate a outra cousa. A que?

O potencial turístico que posue este concello está sendo capado,. ao tempo que as actividades indirectas vinculadas e este. Quen quere turismo rural con vistas a unha canteira e ruido de camións como banda sonora? Rutas de sendeirismo por unha explotación a ceo aberto?

Fotos do Iribio

2007-08-06T04:01:00.000+02:00

Asi se destroza o Concello de Triacastela

2007-08-06T02:42:00.001+02:00

Parque eólico do Iribio: Os aeroxeneradores

2007-08-05T23:47:00.000+02:00

O modelo proxectado é o Gamesa G87. Constan de 3 palas de 42.5 metros, abranguendo un diámetro de xiro de 87m, Están montados en torres de até 100m de alto (o equivalente a un edificio de 33 plantas) e cun peso de 242 toneladas. O fabricante non especifica o nivel de ruido emitido. Tampouco se cita para nada os ultrasonidos que emiten este tipo de aeroxeneradores, nun hábitat especialmente sensíbel.

Montar este tipo de artefactos implica que trailers de gran tolelaxe os transporten ao cimo do monte, sendo necesario crear unha serie de accesos de grande impacto ambiental, xa que as pistas e camiños necesarios deben ter unha pendiente moderada. Isto implica destrozar a ladeira que pertence ao concello de Samos. Aproveitando a coxuntura, corren rumores de que os pizarristas xa están eufóricos porque tamén van sacar tallada. Co "estado de obra" e cunha política de feitos consumados irán aumentando o número e extensión das suas canteiras, que xa haberá tempo a legalizar. Para isto contarán como tradicionalmente ven acontecendo con todo o apoio da administración.

Ainda que a montaxe destes aparellos se faga de forma supervisada e ordenada (pouco provábel), e con todos os cuidados por parte de Ferrovento, non se lle poden pedir peras ao olmo. A ladeira do concello de Samos vai quedar destrozada.

Parque eólico do Iribio: Os beneficios económicos

2007-08-05T20:46:00.000+02:00

Os beneficios económicos que supoñen os parques eólicos queda fóra de toda dúbida. Beneficios pra os accionistas da empresa, claro.

Noutros parques eólicos, a empresa ofrece unha irrisoria cantidade anual aos viciños. A Ferrovento aqui tocoulle a loteria. Os viciños afectados nin sequera negociaron unha porcentaxe dos beneficios, ou aportes eléctricos ou calquera outra compensación. Simplemente aceptaron a esmola que lles ofreceron, e tan contentos pra casa, coma nenos. Xa teñen pra gominolas.

Os concelleiros (nin do governo nin da oposición) tampouco puxeron a mais mínima traba e nin sequera se negociou calquera tipo de compensación pra o concello. Tampouco houbo a ningunha discusión sobre a conveniencia ou non de dous parques eólicos nun concello tan pequeno, cruzado polo Camiño de Santiago e onde o turismo rural e a hostelería son un importante sector económico, e no que os veciños con iniciativa están facendo fortes inversións. Foi un trámite que pasou totalmente desapercibido. Política de feitos consumados. Ben vidos a Triacastela, o paraíso do expoliador. Asi nos vai.

Por suposto, calquera consideración medioambiental está fóra de lugar, putos ecoloxistas!

O pensamento dominante é o de eu apaño o que podo, e o que veña detrás que se foda. O legado que se lles deixa aos fillos é unha maleta, e veña, a andar mundo!. ¿Futuro? ¿Que é iso? Ainda non vexo - ou non quero ver - o que pasa hoxe... como pra pensar no que pasará mañá !!!

Parque eólico do Iribio: A Declaración de Impacto Ambiental

2007-08-05T20:32:00.002+02:00

Este parque eólico situado ao pé do Camiño de Santiago, e será visíbel ao longo de mooooooitos quilómetros deste. Llevantarase a case 1500 metros de altitude, sendo visível a 60 km de distancia, (os de Lugo cidade poderán velo un dia claro se se achegan a Nadela), pero tranquilos!!!!, que a consellería na sua Decaración de Impacto Ambiental, propon medidas correctoras. Un documentiño polo menos simpático. Aqui se citan algunhas:

Co fin de compensar a incidencia visual do parque eólico, adoptaranse as medidas compensatorias propostas polo promotor e consensuadas coa Dirección Xeral de Turismo, destacando as relativas ao pintado das torres dos aeroxeradores con motivos do Camiño de Santiago, implantación de pantallas vexetais naqueles puntos onde teña lugar o impacto visual da obra proxectada e adecuación dunha sala como aula didáctica da enerxía eólica, entre outras.

Tamén se manifesta a sensibilidade e preocupación pola fauna:

Para levar a cabo os labores de corta e roza de vexetación escolleranse datas fóra das épocas de nidificación e cría da fauna máis sensible a este tipo de actuacións, que se determinarán en función do inventario faunístico incluído no estudo ambiental, implementando en todo caso as medidas necesarias para non alterar a fauna.

Ou sexa, a os paxariños son molestados por un paisano rozando, pero non por aeroxeneradores xigantes batendo as aspas.

Respecto á avifauna e aos morcegos, realizaranse comprobacións periódicas que permitan determinar a existencia ou non de afeccións sobre os seus efectivos poboacionais e detectar cambios no comportamento e usos do hábitat producidos pola instalación e/ou presencia dos aeroxeradores. Para tal fin, levaranse a cabo os plans de seguimento de avifauna e quirópteros propostos no estudo de impacto ambiental.

E así o técnico que realice o seguimento poderá certificar que de alí fuxiron todos os animaliños, a saber por que....